پوریا سعیدی، نویسندهی علمیتخیلی و فانتزی، نوشتن را راهی یافت برای فرار از سیاهی زندگی. نوشتن برایش نه ابزاری برای سرگرمی بود و نه مسلکی برای ابراز. نوشتن غرقگی بود که برایش نور میتاباند. در این بین جهان گمانهزن مامن امنی بود تا مانند هزارهزار دیگر به آن پناه برد. جایی که میتوانست تاریخ و اسطوره را با تخیل درآمیزد.
